۱۳۹۷ مرداد ۱۴, یکشنبه

سرسخن

جمهوري اسلامي بايد سرنگون شود

اما چگونه و توسط کدام نيرو؟
و براي سازماندهي کدام جمهوري؟


سرسخن – از نشریه آتش – شماره 80

اعتراضات و مقاومت‌‌هاي دسته‌جمعي و روزمرة همة قشرهاي جامعه، کارگران، دانشجويان، معلمان، بازنشستگان، زنان، مال‌باختگان، رانندگان، مغازه‌داران، کشاورزان، فعالين محيط زيست، خانواده‌هاي زندانيان سياسي‌ و... عليه استثمار و بي‌عدالتي و تبعيض، صحنة سياسي جامعه را به کلي تغيير داده است. جامعه‌اي پرتحرک که در يک سال اخير و به‌ويژه پس از مبارزات سراسري دي ماه سال 96، از يک دوره خمودگي و اتخاذ «سياستِ صبر و انتظار» بيرون آمده و خشم و بيزاري از اين نظام و بيان آن به هر شکلي، جنبة بارزِ صحنة سياسي شده. مبارزه عليه حاکميت مرتبا با کمکِ شبکه‌هاي اجتماعي شکل‌هاي تازه‌اي پيدا مي‌کند، فراگير مي‌شود و شعارها و مطالباتِ بخش‌هاي مختلف مردم به صحنة عمل درمي‌آيد. از مبارزه عليه «صندوق‌هاي صدقه» و «کميته امداد» که نمادي ديگر از دزدي و خوار شمردن و تحميق مردم توسطِ  غارت‌گران حکومتي است و آتش زدن آن‌ها، تا يک شادماني همگاني در جشنِ فوتبال محرکي مي‌شود براي سر دادنِ شعارهاي سياسي، روسري از سر برداشتن، ارزش‌هاي ديني را در وجوه گوناگون به سُخره و چالش گرفتن و رويارويي با نيروهاي سرکوب در اين گوشه و آن گوشة کشور. مردم اين رژيم را نمي‌خواهند و اين را با هر فرمي از مبارزه و با هر صدايي فرياد مي‌زنند. اين فرياد بيشتر از همه در شعارِ انقلابي «مرگ بر جمهوري اسلامي» در خيزشِ بيش از هشتاد شهر در دي ماه 96، منعکس شد.
جمهوري اسلامي مي‌تواند با دروغ و دمبل و ايجادِ توهم و همة تدابيري که سال‌ها ياد گرفته و به کار بسته، هم‌چنين  با اتکا به تضادهاي ميان قدرت‌هاي امپرياليستي (اروپا، آمريکا، چين و روسيه)، مقداري فرصت براي خودش بخرد. اما تضادِ ريشه‌اي ميان اين نظامِ استثمار و ستم‌  با اکثريت مردم را نمي‌تواند حل کند. تضادي که با اوج گيري بحران اقتصادي و اجراي تحريم‌هاي امپرياليستي حادتر شده و آتشِ زير خاکستر که در دي ماه 96 زبانه کشيد را بار ديگر و در مقياسي بزرگ‌تر، شعله‌ور مي‌کند.
هرچند خود اين تضادِ به تنهايي مي‌تواند بنيانِ اين رژيم را برافکند، اما معضل و تضاد جمهوري اسلامي فقط اين نيست. تضادِ ديرينة ميان امپرياليسم آمريکا و جمهوري اسلامي که با توافق‌نامة «برجام» قرار بود تخفيف پيدا کند، با روي کار آمدن رژيم فاشيستي ترامپ/پنس در آمريکا و تغييرِ سياست هيئت حاکمة کنوني آمريکا در قبال جمهوري اسلامي، حادتر از قبل شد. خروج آمريکا از «برجام» در اردبيهشت ماه و تصميم به اعمالِ تحريم‌هاي جديد عليه جمهوري اسلامي، شروطِ دوازده گانه‌اي که از سوي وزير خارجه آمريکا در برابر جمهوري اسلامي براي مذاکره و رفع تحريم گذاشته شد، نشان از آن دارد که امپرياليسم آمريکا به‌طور جدي نقشة تنبيه، بي‌ثبات کردن و تغيير رژيم را دنبال مي‌کند.
 شروط دوازده گانة آمريکا نشان مي‌دهد که از ديدِ هيئتِ حاکمة کنوني آمريکا، جمهوري اسلامي بايد از مواضع چهل سال حاکميتِ خود در مورد خاورميانه، عقب‌نشيني کند. بايد دست از حمايت حزب‌الله لبنان بردارد، نيروهايش را از سوريه و عراق و يمن بيرون بکشد، دست از شعارِ «نابودي اسرائيل و فتح قدس» بردارد و...اما اين دخالت‌ها بقاي جمهوري اسلامي را تامين کرده‌اند. بنابراين نه مي‌تواند به سادگي از مواضع خود عقب بنشيند و نه مي‌تواند شروط آمريکا را ناديده بگيرد. رژيم در اين وضعيت به سياقِ سابق به روي تضاد و شکافِ ميان قدرت‌هاي امپرياليستي و لغزيدن در ميان اين شکاف‌ها، حساب مي‌کند و دنبال فرصت خريدن است. اما مي‌داند زمان برايش کوتاه شده است. هرچند دولت‌هاي اروپايي مايل به ماندن در «برجام» هستند و به جمهوري اسلامي قولِ همکاري داده‌اند، اما زنجيرة درهم تنيده  و پيچيدة روابط و معاهدات بين‌المللي ميان دولت‌ها و کمپاني‌هاي امپرياليستي، در جهانِ به شدت ادغام شده، موانع بزرگي در برابرشان قرار داده است. به‌طور مثال وزير اقتصاد فرانسه 29 خرداد اعلام کرد: «شرکت‌هاي فرانسوي بايد در ازاي خدمات و توليداتشان در ايران پول دريافت کنند و به خاطر نبودن نهاد مالي مستقل اروپايي اين امکان وجود ندارد و بيشتر شرکت‌هاي فرانسوي با اعمال تحريم‌هاي آمريکا نمي‌توانند در ايران بمانند.». شرکتِ بزرگ نفتي و گازي توتال که در سال 2017 قراردادي به مبلغِ پنج ميليارد دلار در پروژة فازِ 11 ميدان پارسِ جنوبي با ايران به امضاء رسانده بود، اعلام کرده که در صورت عدم موافقت آمريکا، احتمال باقي ماندن اين شرکت در ايران بسيار ضعيف است. به گزارش «يورو نيوز» گروه بزرگ خودروسازي پژو سيتروئن نيز اعلام کرد «فرايند تعليق فعاليت‌هاي مربوط به سرمايه‌گذاري‌هاي مشترک خود در ايران را آغاز کرده و براي احترام به قانون تحريم‌هاي آمريکا عليه تهران تا 6 اوت / 15 مرداد ماه سال جاري ايران را ترک مي‌کند.».
تحريم‌هاي امپرياليستي براي فلج جمهوري اسلامي و سرانجام اعلام آشکار سرسپردگي به نظام سرمايه‌داري جهاني تا تحريم نفت پيش خواهد رفت و اين اقتصادِ بيمار و زوار در رفتة وابسته به امپرياليسم را بيش از پيش فرو مي‌پاشد. تبعاتِ اجتماعي چنين وضعيتي خواب از چشمان هيئتِ حاکمه جمهوري اسلامي، ربوده است. همين اکنون، در اقدامي کم سابقه «صنايع رلاينس هند» که مالک بزرگ‌ترين مجموعه پالايشگاهي جهان است اعلام کرده مشغول برنامه‌ريزي براي تعليق واردات نفت از ايران است. خبرگزاري رويترز گزارش مي‌دهد: «اين تصميم صنايع رلاينس براي خاتمه دادن به خريد نفت ايران، پس از آن صورت گرفت که آمريکا از توافق برجام خارج شد.». بيژن زنگنه، وزير نفت جمهوري اسلامي در نامه‌اي به رئيس دوره‌اي اوپک (سازمان کشورهاي صادرکننده نفت) از اين سازمان خواستار کمک به فروش نفت ايران براي مقابله با تحريم‌هاي آمريکا شده است.
تضادهاي درون رژيم ميان باندهاي مختلف قدرت، در چگونگي پاسخ‌گويي به اين وضعيت حادتر از هميشه شده است. آن‌ها راهکار مشترک ندارند، انسجام دروني‌شان از هم گسيخته شده و توان‌شان در حکومت کردن و کنترل و مهار مردم به‌شدت تضعيف شده. در مورد  مسائل خُرد و کلانِ داخلي و بين‌المللي، از فيلترينگ گرفته تا سياستِ‌هاي کلانِ خارجي و انتخابِ کدام دوست از ميان قدرت‌هاي امپرياليستي، رويکردهاي متفاوت دارند و مرکزيت واحدشان براي تصميم‌گيري‌هاي حتا ميان‌مدت را هم از دست داده‌اند. همين که يک نظامِ حکومتي مرکزيت خود را از کف بدهد، توانِ‌اش در نقشه‌ريزي و ادارة جامعه تا اين درجه تضعيف شود، نشانة مهمي از عمق بحران و شکنندگي اين نظام است.
خوش‌خيالي است اگر فکر کنيم رژيم در برابر مردم دست به عقب‌نشيني‌‌هاي مهم مي‌زند و قدرت سياسي را به صاحبانِ واقعي آن يعني توده‌هاي مردم واگذار مي‌کند. آن‌ها در اين وضعيت شکننده‌ مجبور به عقب‌نشيني‌هايي اين‌جا و آن جا خواهند بود اما هم‌زمان از سلاح هميشگي‌شان يعني سرکوب و ارعاب و چهل سال تجربة جنايتي که‌ دارند، استفاده خواهند کرد. آخرين نمونه‌اش اعدام جنايت‌کارانة «محمد ثلاث» از دراويش گنابادي است که بدون اثبات جرم، بي‌رحمانه به دار آويخته شد تا به خيال آدم‌کشانِ جمهوري اسلامي، بخشي از مردم که از لحاظِ مذهبي رقيبِ خود مي‌دانند و براي ابتدايي‌ترين خواسته‌هاي‌شان اعتراض مي‌کنند «سرِ جاي» نشانده شوند. اين هيئت حاکمه براي حفظ حاکميت‌‌اش به هر وسيله‌اي متوسل مي‌شود از جمله «رئيس جمهور نظامي» يعني يک کودتاي نظامي و کماکان ادامة ترفند‌هاي سياسي و تلاش بر وادار کردن مردم به دنباله‌روي از جناح‌هاي حکومتي. براي مقابله با تهديداتِ رژيم فاشيستي ترامپ/پنس از «احساساتِ ملي» استفاده مي‌کند و تلاش مي‌کند بخش‌هايي از مردم را به زيرِ پرچم ايراني/اسلامي خود بکشاند و آنان را گوشت دمِ توپ کند. همان‌طور که رژيم ترامپ/پنس سعي مي‌کند براي پياده کردن سياست‌هاي خود در قبال جمهوري اسلامي و محکم کردن جاي پا در خاورميانه، خود را «دوست» مردم ايران نشان دهد و مبارزاتي که عليه جمهوري اسلامي مي‌شود را به ذخيرة سياست‌هاي امپرياليستي‌ تبديل کند. در هر دو صورت نتيجه يکي خواهد بود. جمهوري اسلامي و امپرياليسم آمريکا هر دو نظامي‌هايي هستند که با وجود اختلاف، در ستم و استثمار و جنايت عليه مردم اشتراک دارند. جمهوري اسلامي سابقه‌اي طولاني در ستم‌گري عليه توده‌هاي مهاجرِ افغانستاني در ايران دارد. نيروي کار ارزانِ اين ستم‌ديدگان از يک سو ماية کسب سود بيشتر براي نظامِ سرمايه‌داري ايران و بورژوازي اسلامي بوده و از سوي ديگر هر زمان و به هر دليلِ سياسي فعلا «به درد نمي‌خوردند»، بي‌رحمانه اخراج ‌شدند. همين کار را امروز رژيم ترامپ/پنس در آمريکا در مورد مهاجرين مکزيکي انجام مي‌دهد. فقط کافي است به اقداماتِ ضد انساني اخيرِ اينان در اخراجِ کودکان مکزيکي، جدا کردن‌ِ آن‌ها از مادر و پدر و بازگرداندن‌شان به مکزيک نگاهي کنيد. صحنه‌هاي تکان‌دهنده و دردناکي که قلبِ هر کسي که بويي از انسانيت برده را به درد مي‌آورد و نهيب مي‌زند که: اين چه دنيايي است که در آن زندگي مي‌کنيم؟ و آرزوي دست يافتن به جهاني که اين بي‌عدالتي‌ها در آن وجود نداشته باشد را در روياي هر انسانِ شرافت‌مندي بيدار مي‌کند. هر دو با ايدئولوژي‌هاي پس‌مانده و ارتجاعيِ متکي بر آموزه‌هاي ديني، زن را فرودست مي‌دانند و عاملي براي انجامِ وظايفِ مشخص، تعريف شده، کُد گذاري شده: خانواده، مادر، همسر، کليسا، مسجد، تبعيت، جنس دوم.
جمهوري اسلامي و امپرياليسم آمريکا، هر دو ارتجاعي و پوسيده هستند و بايد به دست توده‌هاي تحت ستم و استثمار در ايران و آمريکا سرنگون شوند. تفاوت در اينست که يکي (امپرياليسم آمريکا) تبه‌کار و سرکردة جهان امپرياليستي است و بر امپراتوري جهانيِ جنايت و سلطه‌گري حکم مي‌راند؛ و ديگري (جمهوري اسلامي) با ويژگي‌هايش، نظامي است وابسته و سرسپردة نظامِ جهاني سرمايه‌داري امپرياليستي. هيچ‌يک کم‌ترين رابطه‌اي با اکثريت مردم و نيازهاي آن‌ها ندارند. قانون سرد و ضدبشري حاکم بر هر دو نظام يکي است: به هر قيمتي حداکثر سود براي نظامِ سرمايه‌داري و طبقة سرمايه‌دار بياور! سياست، ايدئولوژي و اخلاقياتِ منسوخ و ارتجاعي هر دو، برخاسته از همين «قانون» است. يکي با بنيادگرايي اسلامي و ديگري با بنيادگرايي مسيحي.
در هر جامعه‌اي و در دوره‌هايي نقاط گرهي و بحران‌هايي در اوضاع شکل مي‌گيرد که مصداقِ زلزله سياسي است. در تاريخِ سياسي اين کشور، درهم‌آميختگي و تلاقي جميعِ تضادهاي داخلي (ميانِ مردم و حاکميت و ميانِ خودِ حکومتي‌ها)، تضادها و چالش‌هاي عظيم بين‌المللي و منطقه‌اي، کم‌نظير بوده است. هر يک از اين تضادها به‌تنهايي قابليت شکل‌ دادن به وضعيت‌هايي استثنايي دارند. وضعيت‌هايي که شيرازة جامعه را از هم بدرد و ريشه يک حکومت را از جاي در بياورد. ويژگي اوضاع کنوني و عمق بحران در اين است که مجموعة اين تضادها با هم آميخته شده‌ و کليت رژيم جمهوري اسلامي را در محاصره قرار داده.
با اين وجود، توده‌هاي مردم، از هر قشر و طبقه‌اي که عليه اين رژيم به‌پا خاسته‌اند، بديل حکومتي و اقتصادي و اجتماعي و فرهنگي در مقابل آن ندارند و به‌طور خودجوش نيز به نسبت به اين مساله حياتي آگاه نخواهند شد که سرچشمة معضلات سياسي، اقتصادي و اجتماعي که هر روز با آن مواجهند کجاست و راه حل چيست؟ به يک کلام، چه نوع جامعه‌اي مي‌تواند منافع کوتاه‌مدت و بلندمدت اکثريت مردم را تامين کند و در نتيجه، با دست زدن به چه نوع انقلابي است که مي‌توان چنين جامعه‌اي را بنا کرد؟ اين در حالي است که مانيفست و برنامة مشخص چنين جامعه و انقلابي موجود هست. مختصات دولت و  نظامِ اقتصادي اجتماعي بنيادا متفاوت از آن چه تا کنون در ايران حاکم بوده (از گذشته تا امروز) در دست هست و  نقشة راه رسيدن به آن نيز موجود هست. اما نيروهاي اندکي حول اين بديل رهايي‌بخش متشکل هستند و اين امر، بزرگ‌ترين خطري است که آيندة اکثريت مردم را تهديد مي‌کند. زيرا در چنين شرايطي، نيروهاي سياسي سازمان‌يافته از درون اين رژيم يا از بيرون و تحت حمايت امپرياليسم آمريکا مي‌توانند رهبري بخش مهمي از توده‌هاي عصيان کرده و جان به لب رسيده را در دست بگيرند و تاريخِ شکستِ مبارزات و جانفشاني‌هاي مردم براي رسيدن به جامعه و جهاني بهتر به تلخي تکرار شود. براي مقابله با اين خطر و استفاده از فرصت عظيمي که ضعف و ورشکستگي جمهوري اسلامي به‌وجود آورده، بايد خستگي ناپذير براي انقلاب کمونيستي انباشت قوا کرد. آزادي ما در پاسخ به اين ضرورت است. پاسخ به اين ضرورت، بايد بر بستر ارتقاي آگاهي توده‌هاي مردم در حرکت‌هاي اعتراضي جاري در سراسر کشور انجام شود.
اين‌که جمهوري اسلامي توسط کدام نيرو و چگونه سرنگون شود، آيا زير فشارهاي امپرياليسم آمريکا (که شکل‌هاي نظامي نيز مي‌تواند داشته باشد) از هم بپاشد يا توسط توده‌هاي سازمان‌يافته براي يک انقلاب رهايي‌بخش و با هدف ايجاد جمهوري سوسياليستي نوين در ايران، سرنگون شود، تاثير تعيين‌کننده و درازمدت بر آيندة مردم و اين جامعه خواهد داشت. براي باز کردن راه چنين انقلابي (انقلاب کمونيستي) امروز در سطح گستردة  توده‌اي و سراسري، بايد در جنبش‌هاي اعتراضي مردم دخالت‌گري کرد تا يک رشته خواست‌هاي کليدي تبديل به خواستِ همگاني و سراسري شوند. اين‌ها خواست‌هايي هستند که از آن به‌عنوان «هفت توقف»1 نام مي‌بريم. «هفت توقف»، تضادهاي اين نظام را در خود فشرده کرده، جلوة جنايت‌هاي هولناکي‌اند که کل جامعة و مردم ما را به اسارت کشيده و هرگز از طريق «اصلاحات» حل نخواهند شد. بيان فشردة حداقل‌هايي است که بايد تغيير کند، اما تحت اين رژيم و دولت طبقاتي حاکم ممکن نيست.
هفت توقف:
توقف قوانين شريعت و نابودي دولت ديني
توقف رژيم فاشيستي نظامي – امنيتي و استبدادِ سياسي
توقف حجاب اجباري و ستم بر زن
توقف جنگ‌هاي ارتجاعي جمهوري اسلامي در منطقه
توقف فقر، بيکاري و آوارگي
توقف ستم‌گري ملي عليه ملل غيرفارس
توقف روندِ نابودي محيط زيست
جنبش‌هاي سياسي و اجتماعي گوناگون که امروز در سراسر کشور به راه افتاده بايد اين خواست‌هاي عمومي را در هر تجمع و تظاهرات‌ و مبارزات‌شان، فرياد بزنند. تنها در اين صورت است که يک اتحاد واقعي و قدرت‌مند ميان قشرهاي مختلف مردم که رنج‌ و بي‌حقوقي همگي‌شان ريشه در اين نظامِ سرمايه‌داري و حاکميت جمهوري اسلامي دارد شکل خواهد گرفت، صحنه سياسي براي انجام انقلاب قهر‌آميز توده‌اي مساعدتر شده و راه براي برپايي جمهوري سوسياليستي نوين در ايران که يک نظامِ اقتصادي سياسي اجتماعي بنيادا متفاوت با نظام‌هاي استثمارگر و ستم‌گر کنوني است، گشوده خواهد شد.
«آتش»


پانوشت:
1. نشرية حقيقت ارگان حزب کمونيست ايران (مارکسيست لنينيست مائوئيست) در شمارة 82 خرداد ماه 1397، در مطلبي با عنوانِ «بيانية انقلاب: اوضاعِ کنوني و وظايفِ ما»، به‌طور بسط يافته اين «هفت توقف» را تشريح کرده است. ما از خوانندگانِ نشريه آتش مي‌خواهيم اين سندِ مهم را به مطالعه و بحثِ جمعي بگذارند و براي عملي کردنِ آن به ما بپيوندند. براي دريافت نشرية حقيقت به سايت com.cpimlm.www رجوع کنيد.


معلم‌هاي مبارز نقش مهمي در انقلاب اجتماعي دارند!

معلم‌هاي مبارز نقش مهمي در انقلاب اجتماعي دارند!
آن‌ها مي‌توانند مطالباتِ همة مردم را به ميدان بياورند!



کاوه اردلان – از نشریه آتش – شماره 80

اين کاملا طبيعي است که جمهوري اسلامي مانند سلفش يعني سلطنت شاه يک نوع روش و طرز برخورد را در برخورد به آموزگاران به‌کار مي‌گيرد. زيرا هر دو يک طبقه استثمارگر را نمايندگي مي‌کنند.
هم اکنون ده‌ها معلم معترض در زندان بسر مي‌برند. از جمله بهشتي و حبيبي و عبدي. سال گذشته مبارزات معلم‌ها به‌طور مداوم به شکل تجمعات در مکان‌هاي مختلف براي اعتراض به کم بودن دست مزدها و يا عدم پرداخت دستمزدها انجام شد اما پاسخ حکومت به اين اعتراضات، زنداني کردن، کتک زدن و توهين و آزار نمايندگان معلم‌ها بود.
سال‌هاي گذشته چندين کانون و شوراي صنفي معلمين شکل گرفت. اما به علتِ جو پليسي حاکم بر مدارس، تشکيل کانون و شوراي صنفي معلمين در ابتدا به شکل گسترده مورد استقبال  قرار نگرفت. اما در سال گذشته و به موازات وخيم‌تر شدن وضعيت معيشتي معلم‌ها، شمارِ بيشتري به حمايت از اين تشکلات جلب شدند.
حکومت از طريق مزدورانش در مدارس (امور تربيتي و ارگان‌هاي ديگر) معلم‌هاي فعال در اين تشکلات را شناسايي و در موارد متعدد به بهانه‌هاي واهي، جلسات تشکلات معلمين را مورد حمله قرار داد. در اين ميان هر کسي که حتي در کم‌ترين سطح در شبکه‌هاي مجازي مثل تلگرام و يا وبلاگ‌ها به وضعيتِ نابه‌سامانِ معلم‌ها اعتراض کرده بود را بازجويي و سپس به زندان و يا تعليق از خدمت در آموزش و پرورش محکوم کرد.
جمهوري اسلامي مانند نظام سلطنتي فقط انجمن‌ها و تشکلاتي را تحمل مي‌کند که دربست در خدمت اهداف نظام باشند و ايدئولوژي و سياست‌هاي حاکم را تبليغ کرده و سر به راه و مطيع باشند. هر‌گونه افشاگري از وضعيت مدارس و اعتراض به محتواي کتاب‌هاي درسي جرم تلقي شده و مجازات دارد. بسياري از معلم‌ها براي اين‌که حقوق‌شان کافي نيست، به انواع و اقسام کارها مانند مسافر‌کشي و يا تدريس خصوصي و خريد و فروش خودرو، دست مي‌زنند.
در اخبار بسيار شنيده مي‌شود که در بلوچستان و يا استان‌هاي محرومِ ديگر، دانش آموزان در مدارس بسيار کهنه و يا حتي کپر و برخي اوقات در جوار آغلِ دام درس مي‌خوانند و در بسياري از مناطق ديگر مانند کرمانشاه و يا همدان بسيارند مدارسي که در وضعيت مشابهي به سر مي‌برند. 
طبق «قانون اساسي» جمهوري اسلامي، آموزش در مقطع دبستان و دبيرستان بايد رايگان باشد اما در عمل هرگز چنين نيست. حتا در مدارس به‌اصطلاح رايگان به انواع مختلف از دانش آموزان پول مي‌گيرند.
سيستم آموزشي به‌گونه اي است که کارکردِ آن، توليد کارگر است. تفاوت طبقاتي کاملا در نحوة آموزش در مدارس گوناگون مشهود است. در يک سري مدارس دانش‌آموزان پيش‌رفت نمي‌کنند و در يک سري ديگر آماده ورود به دانشگاه‌ها مي‌شوند. يک سري مدارس به نام مدارس تيز‌هوشان درست کرده‌اند که اين مدارس علاوه بر اين‌که نمادِ دامن زدن به تمايزات طبقاتي از همان دوره آموزش در مدرسه است، در عين حال منبع کسب درآمد براي بخشي از معلم‌هاي داراي پارتي و نفوذ است.
يک مافيا در پوششِ آموزشگاه ويژه کنکور نيز درست شده است که درآمدهاي کلان کسب مي‌کند. اين مافيا دقيقا به‌خاطر خصلتش که کسب سود است هدف اصلي آموزش  را فراموش کرده و آدم‌هاي دلال مسلک را استخدام کرده که خودشان از همه بيشتر نيازمند آموزش    ديدن هستند!
حکومت در مدارس مداما افکار عقب‌ماندة ديني را به خورد دانش آموزان مي‌دهد. روي کاغذ، مدارس و دانشگاه‌ها محلِ آموزش علم است، اما به‌جاي علم، خرافه آموزش داده مي‌شود. حکومت حتي براي تشکلات صنفي خط قرمز تعيين کرده از جمله اين‌که صحبت در مورد جدايي دين از آموزش و پرورش و هم‌چنين جدايي جنسيتي جرم محسوب مي‌‌شود. حکومت با کمال وقاحت کليه فعاليت‌هاي معلم‌ها که سر سوزني با ارزش‌هاي ديني و سياسي آنان مغايرت دارد را از طرق مختلف تحت نظر گرفته و مورد پيگرد قرار مي‌دهد.
هم اکنون در اعتراض به زنداني کردن و آزار فعالين جنبش معلم‌ها اعتراضات گوناگوني صورت مي‌گيرد که لازم است از آن‌ها پشتيباني شود. جاي معلم معترض در زندان نيست. حکومت ارتجاعي براي سرکوب معلمين از حربه ترور شخصيت هم استفاده مي‌کند. بايستي به هر طريق ممکن صداي معلمين معترض را به‌گوش همگان برسانيم. ستم‌گري غير قابل تحمل است.
شعار حق‌طلبانه معلمين «معيشت، منزلت، حق مسلم ماست» فرياد اکثريت عظيمي است که زير خط فقر زندگي مي‌کنند و ديگر تاب تحمل اين شرايط را ندارند. اين يک خواست اقتصادي است اما به هيچ وجه به معلمين محدود نيست. کارگران در بخش‌هاي مختلف توليدي و خدماتي مدت‌هاست براي اضافه دستمزد و پرداخت دست‌مزدهاي عقب افتاده در حال مبارزه و اعتصاب‌اند و مبارزه معلمين مي‌تواند نقطه عطفي در اين مبارزه باشد. فقر و عدم تامين معيشت يک مساله عاجل و انفجاري در جامعه است و با سير صعودي و سرسام‌آور قيمت‌ها و گراني غيرقابل تحمل در چند ماهه اخير، وضعيت حاد‌تر و انفجارآميز‌تر خواهد شد. از اين رو مبارزه معلمين در صورتي که تنها به مبارزات و مطالباتِ «خود» محدود نشده بلکه هم‌راه با آن به حمايت از مبارزاتِ ديگر قشرهاي جامعه دست بزنند، از قابليت بالايي در جلب حمايت وهمراهي اکثريت عظيم مردم برخوردار خواهد شد. شعارهاي معلمين که اعتراضي بر عليه وضع موجود است در واقع خواست و مطالبه تمامي مزد‌بگيران و کارگران است. شعارهايي از قبيل «مدعي عدالت خجالت خجالت»،  «وزير بي کفايت، استعفا استعفا»، «نداشتن انگيزه نتيجه تبعيضه» زبان گوياي بسياري است.
اما مبارزات معلمين به اين سطح محدود نمي‌شود. معلم‌هايي هستند که در مقابل استانداردهاي «اسلامي» آموزش که با چماق امنيتي بر معلم و شاگرد تحميل مي‌شود مقاومت مي‌کنند و دست به روشنگري‌هاي علمي عليه خرافه و افشاگري از بي‌عدالتي‌هاي اجتماعي مي‌زنند. آن‌ها خطر کرده و در قالب مسائل  مختلف آموزشي به دانش‌آموزان خود مي‌آموزند که کورکورانه نياموزند، سوال کنند، در مقابل هر چيز بپرسند چرا؟ و اين‌که تن به وضع موجود نبايد داد و بايد مقاومت کرد و جامعه را تغيير داد. هرچند تعداد اين گونه معلمين زياد نيست اما با وجود شمار اندک همواره تاثيرات عميق بر حرکت دانش‌آموزان گذاشته‌اند. اين معلم‌هاي پيشرو به اين حقيقت آگاهند که تحول در سيستم آموزشي مبتني بر علم و احترام به جايگاه معلم در جامعه، از طريق يک انقلاب اجتماعي محقق خواهد شد.
نگاهي به تاريخچه روز معلم و زندگي الگووار چند معلم مردمي و انقلابي و کمونيست 
تاريخ روز معلم به دوازدهم ارديبهشت سال 1340 برمي‌گردد. در اين سال در چنين روزي، دکتر خانعلي در جريان اعتصاب و تجمع معلمان در مقابل مجلس کشته شد.
روز چهارشنبه 13 ارديبهشت، هزاران معلم در خيابان اسکندري تجمع کردند. تابوت اين معلم جانباخته بر دوش معلمان از مسير خيابان شاه (جمهوري) به سمت ميدان بهارستان توسط هزاران معلم و دانشجو و قشرهاي ديگر مردم تشييع شد. معلمان اشک مي‌ريختند و با فرياد خواستار استعفاي شريف امامي و محاکمه قاتل  دکتر خانعلي بودند. گزارش اين راهپيمايي و اعتصاب نامحدود معلمان در مطبوعات منعکس شد. احزاب سياسي، گروه‌هاي صنفي و سنديکاي کارگري با صدور اطلاعيه حمايت خود را از معلمان اعلام کردند .
در اجتماع بزرگ معلمان در 18 ارديبهشت ماه 1340 با صدور قطعنامه‌اي روز 12 ارديبهشت ماه را روز معلم اعلام کردند.
نگاهي به زندگي نامه چند معلم جان باخته*
صمد بهرنگي: از جمله معلم‌هايي که تأثير شگرفت در مبارزه معلمان دوران خود و دوران پس از خود گذاشت صمد بهرنگي است. بهرنگي، پس از پايان تحصيل دردانسشرا، به روستاها رفت و يازده سال با کودکان روستايي سر و کله زد و آن‌ها را با بي‌عدالتي‌هاي سياسي و اجتماعي و فرهنگي آشنا کرد و به آنان آموخت که اين بي‌عدالتي‌ها را هرگز نبايد تحمل کرد. خود صمد هم در اين کار تجربه کسب کرد، از نزديک فقر و تهيدستي دهقانان ستمديده را مشاهده کرد و با دردها و محروميت‌هاي روستاييان، آشنائي پيدا کرد. صمد با چشم تيزبين، مشاهده کرد که چگونه اربابان به بي‌رحمانه‌ترين وجهي دهقانان فقير و تهيدست را استثمار کرده و ژاندارم‌ها و مامورين دولتي دمار از روزگار آن‌ها در مي‌آورند. صمد، اين‌ها را ديد و به‌عنوان يک انسان مسئول و آرمان‌طلب، به‌فکر يافتن چاره افتاد.
صمد در همان سال‌هاي اول تدريس در روستاهاي آذربايجان، با مشاهده اوضاع اجتماعي و مطالعه آثار انقلابي، به‌‌درستي تشخيص داد که بدون دگرگوني عميق در جامعه، انتظار بهبود وضع کارگران، دهقانان و ديگر زحمتکشان و رهايي از چنگال فقر و فساد و انحطاط اخلاقي، انتظار بيهوده‌اي است. به‌همين جهت، صمد معلم، نويسنده و متفکر، با باور به خلاقيت توده‌ها و صفا و صداقتشان، در راه بيدار کردن آن‌ها و آماده کردن زمينه جهت دگرگون کردن وضع سياسي و اجتماعي دست به تلاش‌هاي خستگي‌ناپذير زد. صمد که هرگز از فعاليت و کوشش خلاق باز نمي‌ايستاد، در عين تدريس در مدارس روستايي، به‌کار تحقيق و مطالعه پرداخته و طي مقالات و نوشته‌هاي پر ارزشي، با قلمي نافذ و موشکاف، درد‌هاي اجتماعي و ريشه‌هاي عقب‌ماند‌گي‌هاي سياسي، فرهنگي و اقتصادي را به توده‌ها بازگو کرد و راه شورش عليه اين معضلات را به آن‌ها نشان داد.
صمد يک معلم حقيقي و يک متفکر تربيتي برجسته بود که مسائل آموزش عمومي را نه از ديد جناح‌ها و محافل استعماري و ارتجاعي، بلکه از نقطه‌نظر منافع طبقات محروم و ستمديده، مورد بررسي قرار مي‌داد. نوشته بهرنگي تحت عنوان «کندوکاو در مسائل تربيتي ايران» يکي از بهترين کتاب‌هاي انتقادي است که در زمينه فرهنگ عمومي نوشته شده است. در کتاب «کندوکاو در...»، بهرنگي سيستم ارتجاعي– استعماري آموزش عمومي را مورد انتقاد موشکافانه قرار داده و ضعف‌ها و کاستي‌هاي آن را نقادانه بازگو مي‌کند. در اين جزوه، بهرنگي، در مخالفت با کتاب‌هاي مربيان آمريکايي که در دانشسراها تدريس مي‌شد، چنين مي‌گويد: «در اين کتاب‌ها، هيچ حرفي در ميان نبود که ما را به روستايي خواهند فرستاد که در يک اطاق براي سه کلاس و چهار کلاس و پنجاه، شصت شاگرد درس بگوييم. از دانشسرا که در آمدم به ‌روستا رفتم يک باره دريافتم  که تمام تعليمات مربيان دانشسرا کشک بوده، همه‌اش را به باد فراموشي سپردم و فهميدم که بايد خودم فوت و فن معلمي را پيدا کنم و چنين نيز شد. آن‌هايي‌که کتاب‌هاي دانشسراي مرا نوشته بودند و آن‌هايي که چنان کتاب‌هايي را تدريس مي‌کردند، خبري از محيط کار من نداشتند... در 99 % مدرسه‌هاي ايران، مساله‌هايي از آن‌گونه که در ترجمه کتاب‌هاي آمريکايي مي‌خوانيم، مطرح نيست.»
.فرزاد کمانگر: مدل زيست و تفکر صمد دهه‌ها را در نورديد تا جايي‌که فرزاد کمانگر اين معلم متعهد مردمي و متفکر، خود را شاگرد بهرنگي مي‌دانست. او جان خود را در بقچه‌اي از سادگي، صميمت، صداقت، احساسات عميق انساني و پايداري براي به کف گرفتن روزگاري بهتر، پيچيد و در زندان اوين به جا گذاشت؛ و رفت تا بدل شود به روايت ديگري از صمد بهرنگي.
فرزاد کمانگر با کوله پر از کتابش براي کودکان روستاهاي کامياران به نمادي براي مقاومت، حق‌طلبي و مبارزه تبديل شد. فرزاد در سال 1354 در کامياران ديده به‌جهان گشود. علاوه بر اين که معلم بود، فعال حقوق بشر، فعال محيط زيست، روزنامه‌نگار نيز بود. وي دبير هنرستان کار و دانش شهرستان کامياران در جنوب استان کردستان، عضو انجمن صنفي فرهنگيان و انجمن زيست محيطي ئاسک (آهو) بوده و با نام مستعار «سيامند» در ماهنامه فرهنگي آموزشي رويان که به اداره آموزش و پرورش کامياران تعلق دارد قلم مي‌زده است. وي در زمينه حقوق قومي و مسائل زنان فعال بوده، در مرداد 1385 (به تهران سفر کرده بود به همراه دوستش دستگير مي‌شود، وي به اتهام عضويت و همکاري با پژاک به اعدام محکوم شد. فرزاد و نامه‌هايش گنجينه‌اي صمدوار براي جنبش معلمان ايران است براي پرورش نسلي مبارز و تازه‌نفس عليه جمهوري اسلامي.
اصغر اميري: از اعضاي اتحاديه کمونيست‌هاي ايران و از مبارزين قيام مسلحانه سربداران در آمل به سال 1360. او متولد 1330 بود. پيش از آغاز مبارزه‌اش به‌عنوان يک کمونيست انقلابي، معلمي در روستاهاي دورافتاده ثلاث باباجاني در اواخر سال‌هاي دهه 40 بود. اين کار برايش فقط طريقي براي تماس و آگاه‌سازي روستاييان زحمتکش نبود، بلکه آموختن و آموزاندن با روح بزرگ و مهربانش همنوايي غريبي داشت. با خنده شاگردانش به‌شوق مي‌آمد و کوشش براي تغيير شرايط زندگيشان بزرگ‌ترين هدف زندگيش بود. اصغر در سال 1362 توسط رژيم جنايت‌کار جمهوري اسلامي دستگير و اعدام شد.
بهمن عزتي: معلم ورزشکار از معلميني بود که جان خود را در راه آرمان انساني‌اش از دست داد.
خاطره‌ي يکي از دانش‌آموزان وي: «در يکي از روزهاي زمستان چند دقيقه بعد از زنگ شروع درس به مدرسه رسيدم. برف زيادي باريده بود. پاهاي بدون جورابم در داخل کفش‌هاي پلاستيکي‌ا‌م که تبديل به يک قطعه يخ شده بودند از سرما داشتند مي‌ترکيدند و تمام بدنم از سرما کرخت شده بود. جلو سالن ورودي ناظم مدرسه ايستاده بود. خواستم به داخل بروم اما او مرا متوقف کرد و با تندي خاص خودش شروع به بازخواست کرد که چرا دير به مدرسه آمده بودم. براي ناظم توضيح دادم که شب‌ها تا صبح در قفسه کوچک پدرم که سر جاده بود کار مي کردم، پدرم دير سرکار آمد و برف باريده بود و دليل دير آمدنم اين بود. به خرجش نرفت و با قطعه کابلي که در دست داشت ضربه‌اي روي دست يخ زده‌ام زد. نمي‌دانم آقاي عزتي از کجا پيدايش شد، بدون هيچ پرس و جويي يقه ناظم را گرفت. بر سرش غريد: «حالي نمي‌شوي که اين پسر برايت توضيح مي‌دهد که مشکل داشته است!» آقاي ناظم مثل گچ سفيد شده بود و چيزي نگفت. آقاي عزتي در ادامه گفت که ديگر نبيند با بچه‌ها آن‌طور رفتار کند و مرا به کلاس فرستاد.»
شکرالله احمدي: از اعضاي اتحاديه کمونيست‌هاي ايران، متولد 1330 از معلمين کرمانشاه بود. از اواخر دهه 40 به تدريس در روستاهاي ثلاث باباجاني پرداخت. او فقط معلم نبود بلکه مورد اعتماد مردم بود و اطاق کوچکش عملا محل حل مشکلات اهالي بود. بخشي بزرگي از درآمد اندکش صرف خريد دارو و کتاب براي کودکان ده مي‌شد. فعاليت سياسي‌اش را در همان دوران با شرکت در محافل مختلف چپ شهر شروع کرد. با  اصغر اميري  در جهت آگاهي و رشد مردم فعاليت مشترک داشتند.
سيد قربان حسيني: از معلمين مبارز و مردمي. تنها چيزي که در تمام برگه‌هاي بازجويي‌اش نوشت، اشعار سعيد سلطانپور، شاعر انقلابي از اعضاي سازمان چريک‌هاي فدايي (اقليت) بود.
هرمز گرجي بياني: متولد کرمانشاه، معلم فيزيک، يکي از 11 معلم مبارز بود که در 28 مرداد 1358 با حکم خلخالي، جلاد درجه اول خميني، محاکمه صحرايي و اعدام شد. وي از کساني بود که نخستين اعتصاب معلمان ايران را در قيام بهمن در کرمانشاه ساماندهي کردند.


*براي نگارش مطلب مربوط به معلمان جان‌باخته، از نوشته غلامعلي حسيني معلم رياضي بازنشسته استفاده شده است.